Իմ սևազգեստ տատիկը

Սկիզբը՝ այստեղ

Երևանյան հուշեր և սևազգեստ տատիկի դասերը

Երևանում ընտանիքը հաստատվեց Ամիրյան փողոցում: 1919-ին մահացավ պապս՝ Ալեքսանը՝ տան միակ աշխատողը: Տատիկս՝ Տիգրանուհին, մնաց միայնակ՝ երեք երեխաների հետ: Նա շատ շնորհալի էր. դերձակություն էր անում, որպեսզի պահի զավակներին: Հայրս՝ Խաչատուրը, 10 տարեկանից սկսեց աշխատել, որ օգնի մորը:

Տատիկիս կյանքը դժբախտությունների շղթա էր: 1920-ին նրա ծանր հիվանդության ժամանակ 2-ամյա դստերը՝ Մարգարիտին, տարան որբանոց: Երբ տատիկս ապաքինվեց ու գնաց երեխայի հետևից, նրան ասացին, թե փոքրիկը մահացել է, թեև կասկածներ կային, որ նրան տեղափոխել էին Ամերիկա:

Չնայած այս ամենին՝ տատիկս դարձավ մեր բակի ու թաղի «ոգին»: Նա հրաշալի խաղեր էր կազմակերպում երեխաների համար, սովորեցնում էր կարգապահություն և հարգանք: Նա մեր բակի «եղանակի տեսությունն» էր, մեր խորհրդատուն ու դաստիարակը: Տատիկս մեծ շուքով էր կազմակերպում եկեղեցական տոները, հատկապես Վարդավառը՝ յոթ աղբյուրից ջուր բերելու և «վիճակահանության» գեղեցիկ ծեսերով:

Տատիկս ազնվական կիրթ կին էր: Ներսիսյանների տանը սեղան չէին նստում առանց ձեռագործ անձեռոցիկների: Նա պատրաստում էր ագուլիսյան ավանդական ուտեստներ՝ զոկի փլավ, ապուխտ, և այն հայտնի «Վարշավյան սուրճը», որի մասին հիշատակում է նաև Գուրգեն Ջանիբեկյանը:

Նա ինձ սովորեցրեց սիրել գիրքն ու գրադարանը: 8 տարեկանից ինձ տանում էր Թումանյան փողոցի գրադարանը և ստիպում պատմել կարդացածս: Իմ բարի, շնորհաշատ տատիկն ապրեց մինչև 84 տարեկան: Ես նրան հիշում եմ մեծագույն սիրով՝ միշտ սևազգեստ, քանի որ իր հինգ զավակներից միայն հայրս էր ողջ մնացել: Նրա կերպարն ինձ համար մնաց որպես Ագուլիսի կորսված մշակույթի և հայ կնոջ տոկունության խորհրդանիշ:

Էլեոնորա ՆԵՐՍԵՍՅԱՆ

Երևան 2022 թիվ, ապրիլ

Մեկնաբանություններ